هایکو پاییزی

◢ هایکو پاییزی

しにもせぬ  旅寝の果よ  秋の暮

 松尾芭蕉

هنوز زنده‌‌ام
در پایانِ سفر!
یک شامگاه آخرِ پاییز.

(ماتسوئو باشو)

باشو در دومین سفر از هشت سفرش، در پاییز ۱۶۸۴ به زادگاهش ایگا رسید، ۴۱ ساله بود. کمابیش در همین زمان دریافت که «خانه‌‌ی هستی ما» نه «ابدیت» که طبیعت است و بر آن شد که از خود زندگی دست‌‌ بشوید تا در آن‌‌جا زندگی‌‌ کند. او در این شعر از این که خود را هنوز زنده ‌‌می‌‌یابد در شگفت است، چه در این سفر هشت‌‌ماهه‌‌ی طاقت‌‌فرسا رمقی از او نمانده‌‌ بود.